Jeśli myślisz, że zapowiada się całkiem dobry dzień… cóż, życie czasem ma własne plany. A sprawy potrafią nabrać naprawdę nieoczekiwanego obrotu. 😏

 

To była całkiem milutka niedziela. Zaczęła się dosyć przyjemnie, bo moje najmłodsze maleństwo, które ma już 8 lat, wbrew temu, że poszło dosyć późno spać, wstało w miarę wcześnie i pierwszy raz nie lecieliśmy na zbity pysk do kościoła na poranną mszę. Ale radość matki, jak zawsze, nie trwała długo.

Dlatego że tuż po obiadku brat mojego ośmioletniego maleństwa wrócił z meczu. Mało tego, że ewidentnie zmęczony, to jeszcze ze skręconą kostką. Chciałabym zaznaczyć, że każde z moich dzieci ma swój własny pokój, ale że kot jako miejsce do spania wybrał sobie kanapę, to pierwszy, który położył się obok niego i zasnął, był mój syn.

 

I w tym właśnie momencie skończyła się moja milutka niedziela.

Bo do kogo można mieć pretensje o to, że brat śpi na kanapie i nie ma tam miejsca? No przecież wiadomo, że do matki. Jak zawsze wszystkiemu winna jest matka. Ktoś musi być winny. A kto, jeśli nie matka?😳

Próbowałam załagodzić ten spór, wyciągając drugi element naszej rozkładanej kanapy. Niestety poległam, ponieważ ta część kanapy była za twarda. I znowu była to moja wina. Przyniosłam więc pościel, żeby było mięciutko, ale wtedy pojawił się argument, że chce spać na kanapie obok kota – nagle już nie chodziło o miękkość samej kanapy. Jakby nie kombinować, nie można było tutaj pomóc. Foch i marudzenie w pełnej krasie.

 

Stwierdziłam więc, że odpuszczam.

Bo obojętnie, co bym nie zrobiła, to i tak będzie źle. Zaparzyłam sobie kawę, wyciągnęłam muffinka, którego nieco wcześniej wspólnie upiekłyśmy, i uznałam, że skoro już i tak jestem winna wszystkiemu, to przynajmniej zjem sobie coś dobrego. A wzrok mojego dziecka? Cóż… gdyby spojrzenie mogło zabijać, właśnie pisałabym ten tekst zza grobu.

Ogółem przez kolejne pół dnia, cokolwiek bym nie zrobiła, powracał temat zajętej kanapy, a moja prośba do syna, by poszedł spać do pokoju, została zignorowana w imię zasady: „Nie będę jej ustępować, bo to moja siostra”.

 

Wiem dlaczego byłam winna.

Dzieci najbardziej pokazują swoje emocje osobom, którym najbardziej ufają. ❤️

I wszystko byłoby pięknie, gdyby tylko ta teoria obejmowała również tatę. Tata jednak jakoś tego dnia przeszedł przez życie podejrzanie bezszelestnie i bez oskarżeń… 🤨 czego mu czasem naprawdę zazdroszczę!

No cóż. Niedziela była milutka. Przynajmniej na początku. 🤨
Mam nadzieję, że Wam niedziela, nie przebiegała aż tak „milusio” 😉

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *